Kim jesteśmy w świetle prawa?

Każdy człowiek w świetle prawa ma swoją osobowość. Warto zobaczyć, kim każdy z nas, począwszy od urodzenia jest dla prawa, a co za tym idzie, jaką może spełniać rolę w państwie, jako jego obywatel. Począwszy od narodzenia aż do śmierci, każda osoba fizyczna, czyli każdy człowiek, ma zdolność prawną. To pierwsze pojęcie oznacza, że może być podmiotem we wszelkich zawieranych stosunkach cywilno-prawnych, czyli w stosunkach społecznych o podłożu majątkowym, czy osobistym regulowanym przez prawo cywilne. W chwili ukończenia 13 lat, człowiek nabywa większe prawo, ma teraz ograniczoną zdolność do czynności prawnych. W tym momencie może już rozporządzać rzeczami oddanym do osobistego użytku, może rozporządzać swoim zarobkiem, oraz zaciągać zobowiązania, po wcześniejszym uzyskaniu zgody przedstawiciela ustawowego. Pełną zdolność do czynności prawnych uzyskujemy w wieku 18 lat i mamy ją aż do śmierci, oczywiście, jeśli nie wystąpi akt ubezwłasnowolnienia. Osoba tak ma zdolność do nabywania praw i zaciągania zobowiązań za pomocą czynności prawnych. Może, więc brać czynny udział w realizacji stosunków cywilno-prawnych. Można, więc powiedzieć, że nasze prawo, a co za tym idzie państwo, przewiduje stopniowe przyzwyczajanie nas do prowadzenia czynnych działań w kraju, albo społeczeństwie.

Stan nadzwyczajny – sprawdzian dla polityków

W historii naszego kraju stan nadzwyczajny, to bardzo ważne pojęcie. To szczególna sytuacja dla kraju, która wystawia na próbę umiejętności i opanowanie całego społeczeństwa, ale w szczególności polityków. Stan nadzwyczajny, jak sama nazwa wskazuje wprowadza się tylko w obliczu wyjątkowych sytuacji. Wyróżniamy trzy rodzaje takich wydarzeń: chodzi o stan wyjątkowy, stan wojenny i stan klęski żywiołowej. W każdej z tych sytuacji, politycy muszą się liczyć ze szczególnym zainteresowaniem obywateli kraju, ale także zagranicznych polityków. Wprowadzany jest tylko na podstawie ustawy, z zaznaczeniem podania do publicznej wiadomości, a w trakcie jego trwania nie może być zmieniona konstytucja. Trzy rodzaje stanu nadzwyczajnego wyróżniają się nie tylko różną sytuacją, ale także innym stanowiskiem ludzi. Stan wyjątkowy, wprowadzany jest w momencie zagrożenia bezpieczeństwa narodowego, lub bezpieczeństwa porządku publicznego. Stan wojenny to moment, w którym władzę przejmuje wojsko, w chwili zamachu stanu, albo w celu walki z silną opozycją. W ten sposób państwo pragnie odzyskać porządek polityczny. Stan klęski żywiołowej wprowadzany jest zwykle na terenie gdzie wystąpiła dana klęska, w celu naprawy sytuacji. Wprowadzenie stanu nadzwyczajnego powoduje zamęt wśród obywateli i zmusza polityków do konkretnego postępowania.

Działanie umów międzynarodowych

Rozważając kompetencje poszczególnych władz, często nasze myśli obracają się między prezydentem, a premierem. Każdy z nich ma zupełnie inną rolę, ale często obowiązki i waga premiera wydaje się górować nad tak zwaną głową państwa. Jednak warto zwrócić uwagę na pewną ogromnie ważną kompetencję prezydenta. Może on ratyfikować umowy międzynarodowe, oczywiście w wielu przypadkach potrzebuje zgody sejmu, ale tego wymaga demokratyczny ustrój. Jednak dalej to w jego gestii należy prowadzenie umów z resztą państw. Jak w ogóle działa umowa międzynarodowa? Wszelkie umowy ratyfikowane przez Polskę, stają się w tym momencie częścią krajowego prawa i mają dla nas takie znaczenie jak przepisy wydane przez organy państwowe. Można powiedzieć, że stają się naszym prawem. Dotyczą wielu różnych dziedzin. Jedną z nich są sprawy mówiące o pokoju, sojuszach, czy układach politycznych, albo wojskowych. Inną sferą obowiązywania są wszelkie wolności, obowiązki i prawa obywatelskie. Umowy międzynarodowe dotyczą także członkostwa Polski we wszelkich organizacjach międzynarodowych. Odnoszą się też do finansowego obciążenia państwa, oraz zmian w regulacji ustawowej. Trzeba przyznać, że w współczesnym świecie umowy międzynarodowe mają dla nas coraz większe znaczenie, będąc szeroko wykorzystywane w prowadzeniu polityki Polski.

Akt zasadniczy – Konstytucja

W naszych słowach często pojawiają się terminy, kraj, naród, państwo, używanie zamiennie. Okazuje się natomiast, że każde z tych słów, które mówiąc nieprecyzyjnie, możemy uznać za prawie synonimy, maja swoje ogromne znaczenie. Gdy mówimy o państwie, myślimy o czymś więcej niż narodzie. Państwo ma swoje granice, obywateli, a co bardzo ważne, również prawo. Dzisiejsze państwa bardzo cenią występowanie z góry ustalonego prawa. Zapewnia im to możliwość prowadzenia w miarę spójnej polityki. Podstawą prawa krajowego najczęściej jest konstytucja. Dlaczego ona stanowi podstawę? Wynika to z definicji. Konstytucja to akt zasadniczy, czyli posiadający szczególną treść, moc i formę. To właśnie ten akt zawiera wszystkie podstawy funkcjonowania państwa. To konstytucja kraju określa podstawy ustroju społeczno-gospodarczego, pokazując tym samym kierunek rozwoju kraju. Daje nam też informacje na temat organów władz. Mówi jak mają być zorganizowane rządy państwa, jakie kompetencje będą posiadały poszczególne organy władzy i w jaki sposób te osoby mają być powoływane na swój urząd. Musimy przyznać, że to bardzo ważne informacje, bez których wszelkie inne ustawy nie miałyby sensu. Konstytucja daje też wzgląd w prawa, wolności i obowiązki obywatela. W ten sposób kieruje postępowaniem każdego z nas. To faktycznie zasadniczy dokument, stanowiący podstawę działania państwa.

Świadomość prawna i praworządność

Kraj tworzony jest przez połączenie kilku czynników. Przede wszystkim tworzą go obywatele i wybierane przez ludzi władze. Warto, więc zaznaczyć, że współdziałanie tych dwóch czynników ma ogromne znaczenie dla poprawnego funkcjonowania kraju. Zgodnie z tą zasadą powstały dwa pojęcia, które pokazują, jakie obowiązki mają zarówno obywatele jak i władze. Chodzi o pojęcie świadomości prawnej i praworządności. Świadomość prawna odnosi się do obywateli. To my zgodnie z tym hasłem musimy znać prawo i instytucje prawne, oraz w szerokim zrozumieniu interesować się państwem. Chodzi tu chociażby o ocenianie obowiązującego prawa i postulaty ze strony społeczeństwa dotyczące zmiany prawa w pożądanym kierunku. W ten sposób tworzymy ideologię prawną, w której określone jest, co należy czynić, by prawo coraz lepiej służyło rozwojowi społeczeństwa. Widzimy, więc, że hasło świadomość prawna, to bardzo szerokie pojęcie o ogromnym znaczeniu. Zajmijmy się teraz praworządnością. Ten termin odnosi się do władz państwowych. Kierując się tą zasadą są zobowiązani do przestrzegania prawa w rządzeniu państwem. Jest to jedna z zasad ustrojowych demokracji, co podkreśla jak bardzo jest ważna. Te dwa terminy to prosty sposób przekazania obowiązków, jakie dotyczą obywateli i władz, które pozwolą na ich poprawną współpracę.

Czy polityka wiąże się z moralnością?

Myśląc o polityce, często mówimy o nieczystej grze, o zachłanności polityków i niesprawiedliwości społecznej. To pierwsze skojarzenia wielu ludzi, którzy nie mogą poradzić sobie z sytuacją panującą nie tylko na całym świecie, ale także, a może przede wszystkim w Polsce. W takim obrazie słowo polityka i moralność mocno się ze sobą kłócą. Jednak warto się zastanowić, czy te dwa słowa powinny się w ogóle, w jakiś sposób ze sobą wiązać? Myśląc nad tym, musimy ustalić, czym jest moralność. Według przyjętych definicji, jest to ogół norm i zasad postępowania, według których określa się jakieś zachowania, jako dobre i złe. Moralność jest ukształtowana w długotrwałym procesie rozwoju społeczeństwa. Patrząc na te kilka zdać, definiujących moralność, musimy stwierdzić, że polityka powinna się wiązać z moralnością. W końcu są to zasady postępowania, przyjęte przez całe społeczeństwo. Czy pojedynczy politycy stosują się do zasad moralności, każdy oceni sam. Jednak jest pewien powód, przez który politycy muszą zachowywać te ogólnie przyjęte normy. Gwarantuje nam to prawo. Choć między prawem, a moralnością zachodzi wiele różnic, to jednak właśnie prawo kraju broni wypracowanych przez lata istnienia narodu norm zachowania, w ten sposób broni moralności. Możemy, więc posunąć się do wniosku, że w wielu przypadkach niemoralni politycy, tak naprawdę łamią prawo.

Funkcje prawa krajowego

Polityka opiera się przede wszystkim na ustalonym wcześniej prawie. Oprócz tego, że kształtuje prawo krajowe, musi jeszcze w jego obszarze działać. Zastanawiając się, więc nad pojęciem polityki warto również rozważyć, podstawę jej działania. Prawo krajowe ma ogromną wartość dla społeczeństwa. Reguluje całe życie społeczności. Jednak warto się zastanowić, jakie dokładnie funkcje spełnia? Co jest celem prawa danego kraju? Funkcji prawa jest ogrom, ale warto je rozpatrywać w dwóch grupach: podstawowej i szczegółowej. W grupie podstawowej znajdą się takie pojęcia jak regulacja życia społecznego społeczeństwa, co pozwala obywatelom czuć się bezpiecznie, ale również zapewnienie ludziom równości społecznej. Ta druga funkcja skupia się na osiągnięciu trzech celów: na równości wszystkich szans i możliwości obywateli, obiektywności i bezstronności w traktowaniu każdego i możliwości dochodzenia praw człowieka, oraz jego wolności przez obywateli. Musimy przyznać, że to faktycznie najważniejsze cele prawa. Jeśli chodzi o grupę funkcji szczegółowych wyróżniamy tam takie cele jak: zapewnienie ochrony i stabilności interesów obywateli danego państwa, oraz w ramach funkcji wykonawczej, pragnienie wyrobienia w społeczeństwie odpowiednich skłonności i nawyków. Spełniając te funkcje, prawo może dać swoim obywatelom poczucie bezpieczeństwa.

Akty prawa stanowionego w Polsce

Będąc obywatelami Polski, musimy dobrze znać swój kraj. Naszą naturę, zwyczaje, czy charakter narodu łatwo poznać, bo często jest w nas samych. Dużo trudniej jednak skupić się na prawie państwowym, którego przecież musimy przestrzegać, bo to właśnie prawo reguluje całe życie narodu, rozpoczynając od rozpatrzenia statusu prawnego osób sprawujących władzę. Władze oczywiście mogą zmieniać prawo krajowe, czy dostosowywać je, ale według pewnych reguł nadrzędności. Najważniejszym aktem prawnym w kraju jest oczywiście Konstytucja Rzeczypospolitej Polski. Jest to ustawa zasadnicza, która określa podstawy ustroju społeczno-gospodarczego, kompetencje władców, czy prawa, wolności i obowiązki obywatela. Wszystkie inne akty prawne muszą być zgodne właśnie z konstytucją. Poniżej znajdują się ustawy, które są aktami normatywnymi wydawanymi przez parlament. Wyróżniamy trzy rodzaje ustaw: ratyfikującą, budżetową i zwykłą. Ustawy muszą być uchwalane według specjalnych zasad, zwanych procesem legislacyjnym. Jeszcze niżej są umowy międzynarodowe, ratyfikowane przez prezydenta, które stają się częścią prawnego porządku kraju. Odnoszą się na przykład do układów politycznych, czy sojuszy. Wyróżniamy jeszcze rozporządzenia, których celem jest wykonanie ustaw, oraz akty prawa miejscowego, obowiązujące tylko w danym regionie.

Rodzaje norm prawnych

Normy prawne wskazują, jakie obowiązki czy uprawnienia przysługują obywatelom. Nieuchronnie, więc musimy je znać. Chociaż człowiek często postępuje instynktownie, zgodnie ze swoimi przekonaniami, nieświadomie dostosowuje się do prawa, ustanowionego przez państwo. Powinniśmy jednak być w pełni świadomym swych czynów. W morzu ważnych informacji na temat norm prawnych, znajdziemy również kilka zdań na temat jej rodzajów. Na początku poznawania norm prawnych, warto się nimi zająć. Jeden podział takich norm odnosi się do ich obowiązywania. Mogą obowiązywać bezwzględnie i względnie. Obowiązywanie bezwzględne odnosi się do sytuacji, gdy każde odstępstwo od opisanej sytuacji, jest naruszeniem prawa. Natomiast obowiązek względny następuje w momencie, gdy strony nie uporządkowały w inny sposób statusu prawnego i same decydują o treści postępowania. Inny podział odnosi się do mocy wiążącej danej normy prawnej. W tej sytuacji wyróżniamy trzy rodzaje. Możemy spotkać się z normami konstytucyjnymi, ustawowymi i wykonawczymi, ustanawianymi na podstawie delegacji. Właśnie w ten sposób dzielone są normy prawne, a każdy rodzaj ma swój osobny, ustalony charakter. Zgłębienie wiedzy na temat podziału norm prawych może nam chociażby pomóc w lepszym zrozumieniu postępowania władz państwowych, czy naturze prawa kraju.

Budowa norm prawnych

Jako obywatele danego kraju musimy dobrze znać i rozumieć prawo, które w tym państwie obowiązuje. Żyjąc w Polsce musimy wiedzieć, jakie normy prawne nas obowiązują, jak musimy postępować i co więcej jak karane jest nieposłuszeństwo. Polityka państwowa daje nam wiele środków, które możemy wykorzystać chcąc dobrze poznać obowiązujące nas przepisy. Od czego warto zacząć? Zawsze najlepiej najpierw poznać podstawy. W tym przypadku podstawą jest norma prawna. Czy ona jest? To reguła postępowania, która wynika z przepisów. Jest wydana, lub usankcjonowana przez Państwo i co ważne państwo gwarantuje jej wykonywanie drogą przymusu. Normy prawne mają ciekawą budowę. Składają się z trzech elementów, z hipotezy, dyspozycji i sankcji. Poznajmy bliżej każdą z nich. Hipoteza to część normy, która wskazuje adresata danego prawa i warunki, jakie muszą zaistnieć by właśnie tej osobie przypisać obowiązek, czy uprawnienie. Następną i najważniejszą częścią normy prawnej jest dyspozycja, która określa sposób postępowania obowiązujący w danej sytuacji. To opis pożądanego, lub zakazanego przez państwo zachowania danego adresata. Ostatnią częścią jest sankcja, która jak sama nazwa wskazuje, pokazuje, jakiej kary można się spodziewać za złamanie przepisu. To podstawowe myśli, które obywatel powinien znać by w pełni świadomie stosować prawo.